Czy podróżowanie po Ameryce Łacińskiej jest niebezpieczne? Nasze doświadczenia i szczera prawda.

Na początku też się baliśmy. I to nie tak, że trochę. Baliśmy się bardzo.

Każdy wokół straszył nas, że to szaleństwo. Że nas okradną, porwą, sprzedadzą na narządy, a najlepiej w ogóle nie wrócimy. Najbardziej słyszeliśmy to, kiedy powiedzieliśmy, że lecimy do Meksyku. Jasne, kiedyś już tam byliśmy — ale na All Inclusive. Hotel, basen, drink z palemką, i może jakaś zorganizowana wycieczka w grupie. Wtedy czuliśmy się bezpiecznie, ale tak naprawdę nawet nosa nie wystawialiśmy poza wyznaczone turystyczne rejony.

Tym razem plan był inny. Mieliśmy przejechać Meksyk lokalnym transportem, z plecakiem i własną odwagą. I mimo strachu, ruszyliśmy.

Pierwszy wieczór? Mocne wejście w rzeczywistość. Wylądowaliśmy w Mexico City późnym wieczorem, zamówiliśmy Ubera z lotniska i ruszyliśmy do naszego hotelu. Kiedy taksówkarz zatrzymał się pod budynkiem, spojrzeliśmy na siebie z lekkim przerażeniem. Okolica wyglądała… jak z filmu, ale raczej tego kryminalnego. Kobiety pracujące na ulicach, podejrzane spojrzenia z ciemnych zaułków. Mieliśmy w głowie wszystkie możliwe scenariusze.

Ale wysiedliśmy. Nie było odwrotu.

W hotelu pierwsze, co zobaczyliśmy, to policjanci. Siedzieli sobie wygodnie na sofach i jak się okazało — byli tam dla naszego bezpieczeństwa. Na początku nas to totalnie zszokowało. Ale po kilku dniach odkryliśmy, że rzeczywistość jest zupełnie inna, niż ją sobie wyobrażaliśmy. Ludzie byli mili, uśmiechnięci, życzliwi. Nie chodziliśmy nocami po ulicach — wiadomo, zdrowy rozsądek — ale ani razu nie czuliśmy się zagrożeni. A policjanci? Czuwali pod drzwiami każdej nocy. I tak, z niedowierzaniem, ale też z uśmiechem, zaczęliśmy naszą podróż.

Potem była Kolumbia — temat rzeka, a raczej temat stereotypów, legend i historii o niebezpieczeństwie. Znów wszyscy nas ostrzegali, znów strach siedział w głowie.

Ale ciekawość wygrała.

Przejechaliśmy całą Kolumbię autobusem, od Karaibów aż po południe, do granicy z Ekwadorem. I co? I zachwyciła nas ta Kolumbia. Ludzie, choć czasem niektórzy wyglądali, jakby byli pod wpływem różnych substancji, byli przyjaźni. Ci, co się zataczali na ulicach, ledwo ogarniali własne życie, a nie to, żeby jeszcze nas zaczepiać. Jasne, spotkaliśmy bezdomnych, proszących o drobne, głodnych dzieciaków. Pomagaliśmy, jak mogliśmy — czasem kupiliśmy bułkę, czasem wrzuciliśmy parę pesos do kapelusza. Ale nie spotkało nas nic złego, a byliśmy tam całe dwa miesiące.

Ekwador — tu adrenalina podskoczyła, bo postanowiliśmy zanurzyć się w dżungli. 154 km łodzią w głąb Amazonii, do rdzennego plemienia Waorani. Przyznam, że gdzieś z tyłu głowy był lęk. A co, jak nas tam zatrzymają? Jak znikniemy bez śladu? Ale prawda była taka, że gdy tam dotarliśmy… okazało się, że to oni są równie ciekawi nas, jak my ich. Największą sensację zrobiła łysizna Kamila — chyba pierwszy raz widzieli białego człowieka bez włosów. Dotykali jego głowy, śmiali się, cieszyli jak dzieci. Żadnego zagrożenia, tylko fascynacja i serdeczność.

Dominikana — kraj pełen kontrastów. Bieda ogromna, ale serca ludzi jeszcze większe. Uśmiechy na twarzach, pomoc na każdym kroku. Jedyny moment, kiedy poczuliśmy się nieswojo, był w stolicy — Santo Domingo. Młodzi chłopcy podbiegli do nas, dotykali, zagadywali, byli zbyt nachalni. Szybko się z tamtej okolicy ulotniliśmy, ale to była jednorazowa sytuacja.

I wiecie co? Tak samo trzeba uważać w Barcelonie, Paryżu, Warszawie. Świat wszędzie potrafi zaskoczyć, ale nie zawsze negatywnie.

To teraz szczerze — jak podróżować po Ameryce Łacińskiej bezpiecznie?

Nie jesteśmy superbohaterami, nie mamy specjalnego farta. Po prostu stosujemy się do kilku zasad:

✔️ Nie afiszujemy się z drogim sprzętem na ulicy.
✔️ Korzystamy z Ubera, sprawdzonego transportu.
✔️ Słuchamy lokalnych, pytamy, gdzie nie chodzić.
✔️ Nie ryzykujemy w nocy w nieznanych miejscach.
✔️ Mamy kopie dokumentów, drobne pieniądze rozdzielone w różnych miejscach.
✔️ Najważniejsze — ufamy intuicji. Jeśli czujemy, że coś jest nie tak, po prostu odpuszczamy.

Tyle. Zdrowy rozsądek i szacunek do miejsca, w którym jesteśmy.

I na koniec — czy warto?

Dziś, kiedy patrzymy na te wszystkie przeżycia, przygody, rozmowy z ludźmi, momenty, które zabieramy ze sobą… wiemy, że warto było wyjść ze strefy komfortu.

Podróżowanie nie jest tylko dla odważnych. Jest dla tych, którzy chcą zobaczyć świat takim, jaki jest — pięknym, różnorodnym, czasem trudnym, ale prawdziwym.

Nie bój się. Przygotuj się. Uważaj — ale idź po swoje marzenia.

My jesteśmy tego najlepszym przykładem — wciąż na tej drodze. I choć czasem jest strach, to jeszcze częściej jest zachwyt, wdzięczność i świadomość, jak wielki to przywilej, że możemy być tu, gdzie jesteśmy.

A jeśli chcesz wspierać nasze przygody i nasze lekcje, które życie nam codziennie przynosi — zapraszamy na ☕ buycoffee.to/zkanapywswiat